سكانس اول:

وقتي كه بچه بوديم.....

به آسمون نگاه مي كردي و توي فرش آسمون كه به جاي گل و بلبلش كلي ستاره ؛ كلي ستاره با رنگهاي قشنگ ، توي دل شب به اونها نگاه مي كردي و با خوشي فراوون يكي از اونا رو واسه هي خودت انتخاب مي كردي و واسش اسم انتخاب مي كردي ..منم انتخاب كردمو و اسمشو گذاشتم ستاره ي خوشبختي ...

شبها قبل خواب كلي با اون ستاره حرف مي زدي ..خيلي وقتها باهاش گريه كردي ...وقتي به جاي اون ستاره توده هاي ابر رو مي ديدي كلي غصه مي خردي و با خودت ميگفتي نكنه ستاره ي من پشت اون ابرها گم بشه ....و اون شبو با كلي ناراحتي سپري مي كردي و منتظر بودي تا شب بعدش برسه و ببيني ستاره ات سر جاشه... و وقتي شب بعدش مي رسيد با خوشحالي فراوون ستاره ات رو از راه دور مي بوسيدي....

سكانس دوم

وقتي كه پا به جووني گذاشتي...

وقتي بزرگ تر شدي اون ستاره واست يه معني ديگه اي داشت اون ستاره واست معني عشق رو داشت وقتي به اون ستاره نگاه مي كردي ...ميدونستي يك نفر ديگه هم داره به اون ستاره نگاه مي كنه و برق چشماشو احساس مي كردي ...گرمي نگاهشو با دلت لمس مي كردي ..صداي نفساشو با قلبت ميشنيدي...و خدا خدا مي كردي كه الان حالش خوب باشه و دلش شاد...

ته دلت شاد بود كه الان نگاه تو و نگاه عشقت به يه جا خيره است و احساس غرور مي كردي و قند تو دلت آب مي كردي ..و به ستاره ات مي گفتي كه به عشقم بگو كه حاضرم به خاطرش جونمو بدم و از تمام وجودم دوسش دارم و از راه دور بوسه اي واسه ي عشقت ميفرستادي تا ستاره ات واسطه بشه و اون بوسه رو نثار عشقت كنه....

و اون موقع ست كه با خودت مي گي كه واقعا اسم تو ستاره ي خوشبختيه

سكانس سوم

وقتي كه پير شدي...

حالا كه پير شدي ...به ستاره ات نگاه مي كني ...ستاره هنوز همون جايه هميشگيشه و هيچ تغييري نكرده هنور همون برق تو چشماش داره ...و تو به صورتت دست ميكشي و چين و چروكهاي پوستتو با دست لمس مي كني...و مرور ميكني ...سالهايي كه گذشت ....و به ياد مياري روزهاي رفته رو ...روزهايي كه توش هم غم بود و هم شادي ..يادت مياد اون روزي كه اين ستاره رو واسه ي خودت انتخاب كردي ...يادت مياد روزهايي كه عاشق بودي...روزهايي كه ناراحت بودي و نمي تونستي واسه ي كسي درد و دل كني و شبهاتو با ستاره ات خلوت مي كردي ...

يادت مياد روزهايي كه فكر مي كردي به انتها رسيدي و هيچ راهي واسه ي ادامه دادن نداشتي ...و اون شبها مرحم دلت ستاره ات بود و اون بهت مي گفت صبر كن ...صبر

و حالا خيلي از اون روزها گذشته ..با خودت ميگي از اين به بعد اين ستاره به حرفهاي چه كسي گوش ميده....و تو هم قراره كه ستاره ات رو ترك كني ...

و در همين حال است كه با نگاه به ستارت آروم...آروم... چشماتو ميبندي و به يه خواب عميق فرو مي ري ...و ميگي خداحافظ ستاره ي خوشبختي من..................................

آخه داشتم جوش مياوردم....

دلم ميخواهد داد بزنمو بگم گ....ر باباي همتون

بابا مثلا ميگين آزادي بيان ميگين مملكت آزاد كدوم مملكت مملكتي كه هر روز 10 تا جوونه بي گناهو ميكنين تو ....

بعدشم معلوم نيست به كدوم جرمشون ميبرينشون زير شكنجه اون وقت كابلو و مشت و لگد و هزار كوفت و زهر ماريه ديگه...بي نيست آخه تا چقد زور ...آخه تا كي

پارسال دمه در دانشگاه همه بچه هاي تحكيمو گرفتين و همشون يه 40 روزي تو اون انفرادي ها و اوين آب خنك دادين

قربونتونم برم كه الان 3 تا از بچه ها 1 ساله تو اون زندوناتونن...حالا به كدوم جرم الله اعلم

امسالم كه مثل سال پيش تا جايي كه عشقتون ميرسه دارين ميگيرين....از مشهد ..شاهرود ...تهران...

تا چند سال بهيد اين سناريو دوباره تكرار شه تا كي ميخواهد اينقدر زور باشه من نيمدونم تو اون دنيا چطوري ميخواهين جواب بدين هيچ كي ازتون نميگذره نمي دونم چطوري ميخواهين جوابه آه مادراني رو بدين كه بخاطر دوري بچه هاشون فقط تو چشمشون اشكه....

حالا از اينا بگذريم...

اون گند بازي يه ماهه پيشتونو ميخواهين چطوري بپوشونين ...تون دكتر ممديتون....اينقد تا حالا گند بازي در آوردين ..كه اينا ديگه ديگه در مقابلش هيچه

خدا ازتون نگذرهههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههه

بنام آزادی

برای آزادی کلیه ی زندانیان سیاسی

برای رهائی از هرگونه خودکامگی و واپسگرایی

ما را به خاطر بیاور!

ما را که تازه جوانانی بیست و دو ساله بودیم

شور عشق درسینه داشتیم و

پیش از آن که عاشق شویم سینه بر خاک سوده مُردیم.

ما را به خاطر بیاور!

ما را که سینه سرخانی خنیاگر بودیم و ده به ده

نه در آسمان و نه در کوهسار و نه برشاخسار

که در بازار پیش از آن که آوازه خوان شویم

بر شاخه ای تکیده از تکیه گاه خویش

جان واسپردیم

به خاطر دارم پیامشان را، سرنوشتشان را،

آری …

و همیشه درگذرگاه خاطرم درگذر است

آوازهای صامت سینه سرخان سینه برسیخ و

تجسد آرزوهای بیست و دو سالگان سینه بر سنگ

و از تکرار یادشان شاید پیش از آن که شاعر شوم

بیست و دو ساله بمیرم. آمین.

(سروده شهید عزت ابراهیم نژاد لاله سرخ کوی دانشگاه)

 اینم چند تا عکس از وقایعه سالهای گذشته

سلام گلم....

نمي دونم شايد ...

نتونستم اين حرفها رو رو در رو بهت بگم اومدم اينجا بگم

خودت تا حالا اشتباه نكردي خودت تا حالا تو زندگيت كاري نكردي كه بعدا زود پشيمون بشي خودت كاري نكردي كه بعدا با خودت بگي كه اي كاش اصلا اون روزا اونجا نمي رفتم.....تا حالا اين طوري نگفتي عزيزم

بهم گفتي دورويي .....

من نميدونم شايد كاري كه من كردم اين فكر رو تو ذهنت ايجاد كرده

بهم گفني اعتمادمو نسبت به تو از دست دادم.....

شايد ....حق با تو باشه...

من خودم آدم كينه اي نيستم...و گمونم نمي كنم تو هم

ادم كينه اي باشي ....اگه قرار بود با كاراي من سريع اعتمادت نسبت به من از دست بره الان حتما بايد يكي از من متنفر مي شدووو.محل... .به من نميذاشت

ولي اون خيلي دلش بزرگ تر از اين حرفاست....و من بخاطر همينش به اندازه ي تموم دنيا دوسش دارموو بيشتر از خودم بهش اعتماد دارم

با اين حرفها نمي خواهم بهت بگم كه منو ببخش ...نميخواهم بگم دوباره بهم اعتماد كن...فقط ميخواهم بگم ...آدم سريع با يك كار از دوسش سريع به اون بي اعتماد نميشه ...سريع از اون متنفر نميشه....اگه دوست داشتي منو ببخش

دوست دارم